A miña cantiga medieval favorita.

A miña cantiga medieval favorita é Ondas do mar de vigo, está cantiga esta escrita por Martin Codax.

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
E ai Deus! se verrá cedo?

Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?
E ai Deus! se verrá cedo?

Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro?
E ai Deus! se verrá cedo?

Se vistes meu amado,
por que hei gran coidado?
E ai Deus! se verrá cedo?.

Esta cantiga é de amigo, mariñas.
Esta cantiga medieval gustame moito porque trata dunha moza que esta preocupado polo seu amigo.

A miña cantiga medieval favorita

A miña cantiga favorita é Aquestas noites tan longas que Deus fez en grave dia de Juiao Bolseiro.
é unha cantiga de amigo alba,que trata dunha muller que non é capaz de durmir pola falta do seu amado por iso me gusta tanto ainda que tamén me gusta a canción de Uxia Senlle da cal vos deixo o enlace máis abaixo.

Aquestas noites tan longas que Deus fez en grave dia
por mi, porque as non dórmio, e por que as non fazia
no tempo que meu amigo
soia falar comigo?

Porque as fez Deus tan grandes, non posso eu dormir, coitada!
e, de como son sobejas, quisera-m' outra vegada
no tempo que meu amigo
soia falar comigo.

Porque as fez Deus tan grandes sen mesura desiguaes
e as eu dormir non posso, porque as non fez ataes
no tempo que meu amigo
soia falar comigo?

Se queredes escoitar esta cantiga nunha canción cantada por Uxia Senlle, deixovos esta ligazón da páxina Son de poetas .

Procedencia da imaxe: editorialgalaxia.es

A miña cantiga medieval favorita.

Bailemos nós ja todas tres, ai amigas,
so aquestas avelaneiras frolidas,
e quen for velida como nós, velidas,
se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
verrá bailar.

Bailemos nós ja todas tres, ai irmanas,
so aqueste ramo d' estas avelanas,
e quen for louçana como nós, louçanas,
se amigo amar,
so aqueste ramo d'estas avelanas
verrá bailar.

Por Deus, ai amigas, mentr' al non fazemos
so aqueste ramo frolido bailemos,
e quen ben parecer como nós parecemos,
se amigo amar,
so aqueste ramo, sol que nós bailemos,
verrá bailar.

Esta cantiga está composta por Airas Nuñez.
Airas Nunez (compuxo as súas cantigas na corte de Sancho IV, no período que decorre entre 1284 e 1289)
Esata cantiga que temos aquí é unha cantiga de amigo, bailada.
A min gústame moito porque son tres amigas que espresan o amor que sinten polos seus homes.
Podedes escoitar a canción en son de poetas.
A imaxe foi estraida de: babelmatrix.org

O tema da emigración na literatura galega. Castelao.

O pai de migueliño.
O pai de migueliño chegaba das Américas e o rapaz non cabía de gozo no seu traxe festeiro. Migueliño sabía cos ollos pechados cómo era o seu pai; pero denantes de saír da casa botoulle unha ollada ó retrato.
Os "americanos" xa estaban desembarcando. Migueliño e a súa nai agardaban no peirán do porto. O corazón do rapaz batíalle na táboa do peito e os seus ollos esculcabn nas greas, en procura do pai ensoñado.

Procedencia da imaxe: allcollection.net

• Breve apuntamento sobre a vida de castelao:

Foi debuxante, escritor e político. En 1895 marchou coa súa nai Xoaquina Castelao Genme, a Arxentina para reunirse co se pai, Mariano Rodríguez Dios, propietario dunha polbeira e dun almacén de comercio en Santa Rosa de Toay (La Pampa) onde naceron as súas irmás Xosefina e Tareixa.

O tema da emigración na literatura galega:Celso Emilio Ferreiro

Viaxe oa país dos ananos


Eu,Gulliver Ferreiro,bon galego,
solemnemente digo:
Esilado na miña propia Terra,
canso de olllar as mesmas torres sempre,
farto de ver as mesmas caliveras
-fasquía de vivir pecho nun sótano-
quixen seguir o rumbo do meu pobo,
o ésodo sin fin dos emigrantes.
Troquéi os lares patrios
polos eidos alleos
e percorrín o mundo coma un mómada
compañeiro do vento e das estrelas.
Camiñéi á ventura,
naveguéi día e noite,mar adentro,
paséi as illas páledas,
vin o peixe voador i os arroaces,
deixéi á esquerda as augas dos Sargazos,
cheguéi ás moles praias do mar quente,
do eterno vrau vestido de bikini,
choutando pola area.
(Veda Woodlake decía quedamente:
é un gran corazón abandoado>.)
Non quixen escoitar
teus cantos de sereia,
Veda Woodlake.Buscaba
aos meus irmáus perdidos,Rosalía
choróu por iles bágoas de esperanza.
Curros berróu os seus trenos inmorrentes
i eu mesmo un día dixen (malia hora!)que os nosos emigrantes.


Celso Emilio Ferreiro